De start van het wegseizoen

Poepluiers, kots en allerlei andere vieze dingen die komen kijken bij het krijgen van een

baby was vanaf deze week nauwelijks nog aan onze kopman Elstak besteed. Onze Elstak

moest na een korte periode van ouderschapsverlof weer gewoon aan de bak. Vrouwlief

paste thuis op de kroost en Elstak werd de hort op gestuurd om de monden van het gezin te

kunnen voeden. Geen makkelijke taak, maar zo werkt het.


Opa Chulo leefde daarentegen nog steeds in volle euforie deze week en besloot net als

zoonlief Tom om een Tacx trainer aan te schaffen van 600 ekkies. Weer of geen weer, er

kan vanaf nu altijd getraind worden door Chuul met stijgingspercentages tot 10%. Hij had

online al wat vriendjes en vriendinnetjes gemaakt waarmee hij samen routes als Watopia of

Central Park kon fietsen. Het schijnt leuker te zijn dan het klinkt.


Opperknecht Thiel beleefde een solide week bij Medpets. Hij had lekker wat geknuffeld met

bedrijfshonden en had als kersverse inkoper al goed wat tekentangen en halsbanden

ingekocht, lekker bezig Thiel (woef-woef, miauwww)! Daarnaast was hij zoals elke week 5x

gaan crossfitten, maar nog steeds zonder noemenswaardig resultaat.


Pelotonvulling Suijk haalde in het zijn hoofd om 2 keer (!) naar de fitness te gaan op

uitnodiging van vrouwlief. Hij trainde daar zijn gebronsde en vooral behaarde chest als

zelden tevoren en liet zijn benen verzuren als een pak melk van 2 maanden over de datum.

Wordt dit dan de ommekeer? Gaat hij dan een keer niet gelost worden voor het rustpunt? We gaan het straks weten…



De zondagochtend brak aan en de karavaan trok naar het grensplaatsje Putte. Er was ook

een toertocht in Etten-Leur maar we besloten het onszelf makkelijk te maken door allemaal 2

x 30 minuten langer in de auto te zitten dan nodig was. Suijk had wéér pech deze ochtend

en kwam een minuut of 20 later aan dan gepland bij Thiel. Hij had dit naar eigen zeggen al

ingecalculeerd, fijne ploeggenoot dat ie is. Elstak wachtte in zijn mand rustig af tot er

beweging zou komen in de app en besloot op te staan toen Thiel en Suijk al op de A58

zaten richting Bergen op Zoom. Chulo was er zoals gebruikelijk al 2 uur, hij was niet eens

teleurgesteld. Fijne man!


Nadat de kettingen waren gesmeerd en HDR volledig geformeerd (ha-ha dat rijmt) besloot

Chuul weer als een dolle haas zijn eigen pad te kiezen, het hazenpad. Suijk, Thiel en Elstak

startten tezamen en Suijk dacht met zijn nieuwe crankstel (‘godver ik denk dat m’n zadel te

laag staat, maar ik rij wel gewoon door’) en de trainingsarbeid van de week écht het verschil

te kunnen maken. En dat verschil dat was er. Na pakweg 1.5km was hij al gelost, nadat

Elstak er een enorme snok aan had gegeven. Een hardere snok dan Thiel op een

zondagochtend na een stapavondje zou geven aan zijn eigen wapenstok. Ook Thiel moest

het ontgelden en werd er snoeihard afgeblaft (woef-woef). Na 2km ongeveer was het

duidelijk: Chulo cruisend voorop, een jagende Elstak daarachter, Thiel verslagen in

niemandsland en Suijk klagend en jagend op Thiel verder achterop. Na pakweg 10km koers

ontstond er in het achterveld een samensmelting. Suijk sloot aan bij Thiel en zij reden een

kleine km tezamen. Zoals gebruikelijk leek Thiel op 80% van zijn kunnen te rijden en loste hij

Suijk toen hij geen zin meer had in zijn gezelschap. Suijk brak mentaal, moest zelfs stoppen

om zijn oververhitte bakkes uit zijn hoofdband te bevrijden en ook nog zijn zadel hoger te

zetten. De koers leek al voor het rustpunt gelopen.


Na bijna 30km smolt HDR weer samen tot geheel bij het rustpunt. Chulo was inmiddels door

iedereen opgeraapt (hij had er nog een eigen stukje toertocht aan vastgeplakt,

trainingsbeest dat ie is). Elstak stond te rillen en klappertanden als zijn GHB-verslaafde

buurjongen Donny en Thiel stond er een aantal minuten later ook goed verveeld bij. Chulo,

Elstak en Thiel hadden tijdens de tussenevaluatie de tocht vooralsnog ervaren als ‘mooi,

leuk en afwisselend’ terwijl Suijk de tocht samenvatte als ‘kuttocht, nooit meer rijden’.

Met 4 trokken ze na een SIS-gelletje van Adrie weer op pad (lekker geregeld pik) en werd

meteen weer het verhaal van het seizoen duidelijk. Elstak geeft gas na 1 km, Chulo lost als

eerste, dan Suijk en als laatste Thiel. Allemaal solo, iedereen blij. Na pakweg 35km kwam

voor Suijk dat moment waar iedere wegrenner zo bang voor is rond januari/februari. Hij had

geen zin meer. Écht helemaal geen zin meer in dat hele grafmountainbiken. Vandaag niet,

volgende week niet en de week daarna ook niet. Graftocht, schijtmodder, teringfiets.. alles

kwam voorbij. In gedachte stond zijn mtb al op Marktplaats en zag hij zichzelf al in betere

tijden in korte broek en shirtje stoempen over de Oesterdam. Tot groot genoegen van hem

zelf mocht hij nog 12km ploeteren door de modder en werden alle hoogtemeters van de

tocht in de laatste 10km gelegd. Ja leuk man. Suijk werd gepasseerd door een jongetje op

een elektrische fiets, een jongetje op gympies, een meisje van pakweg 15 en nog wat

mannen van 70+. Zijn moraal daalde zo hard als zijn hartslag en hij wist het zeker: ik heb

hier gewoon écht geen zin meer in.


Bij de afspuitstand aangekomen stond Thiel daar ontspannen zijn fietsje af te soppen, zat

Elstak al aan de Leffe en was Chulo bezig aan zijn finalesprint. Suijk stond er

bloedchagrijnig voor zich uit te staren en leek hij in gedachte zichzelf vragen te stellen als:

voor wie doe ik dit eigenlijk? Zou het iemand wat boeien als ik vandaag niet was gegaan? Is

dit waar ik nu heel de week naar toe heb geleefd? Waarom zijn fietsbanden eigenlijk van

rubber gemaakt? Etc. etc.


Eenmaal bij de auto aangekomen stond Thiel met zijn blote brokkelpenis op straat zichzelf te soigneren. Vrouwen en kinderen passeerden, het deerde hem niet. De fietsen werden in de wagen geslingerd en in de kantine van de vereniging dronken zij met 4 de Leffes weg.

Elstak, Suijk en Thielen grepen naast de prijzen uit de tombola maar Chuul daarentegen

pakte de jackpot met een Sportful shirtje van de plaatselijke club. Deze man is altijd en

overal een winnaar. Suijk kon zijn emoties nog net bedwingen en slenterde samen met Thiel

en Elstak als laatste uit de verlaten kantine. Met de kachel op standje cremeren en een fris

schoon pak aan in de auto leek het allemaal weer wat minder vervelend dan het was. Suijk

bedacht zich om zijn fiets op Marktplaats te zetten en dacht stiekem alweer aan volgende

week. Daar waar hij de zondagochtend toch weer met volle moed aan de start zal

verschijnen in Brasschaat. Hij zal daar zoals elke week weer binnen luttele kilometers gelost

worden en na een kilometer of 30 weer alles vervloeken wat op zijn bospad komt. Het wordt

weer genieten, tot volgende week!




74 keer bekeken

Recente blogposts

Alles weergeven

HDR hoogtestage in Limburg

20 Juli, de dag die bij vele HDR-renners al weken dik omcirkeld stond in de agenda was eindelijk daar. Ondanks de sneeuw, kou en lekke banden van de vorige Limburgse trainingsstag was de goesting er g

© 2019 door WV Houdierust.

  • White YouTube Icon
  • White Instagram Icon